Wednesday, June 24, 2015

Buy Directly from Farmers - quality food produce

Buyer Seller Interface
In order to harness the potential of ICT in Agriculture, Ministry of Agriculture launch "Buyer Seller Interface".
You can register here - http://mkisan.gov.in/BREG/BReg.aspx

And more about the mKisan initiative:

Brief Overview of the mKisan Portal

As per TRAI data of May, 2014, though there are about 38 crore mobile telephone connections in rural areas, internet penetration in the countryside is still abysmally low (in single digit percentage). Therefore, mobile messaging is the most effective tool so far having pervasive outreach to nearly 8.93 crore farm families. mKisan SMS Portal for farmers enables all Central and State government organizations in agriculture and allied sectors to give information/services/advisories to farmers by SMS in their language, preference of agricultural practices and location.
As part of agricultural extension (extending research from lab to the field), under the National e-Governance Plan - Agriculture (NeGP-A), various modes of delivery of services have been envisaged. These include internet, touch screen kiosks, agri-clinics, private kiosks, mass media, Common Service Centres, Kisan Call Centres, and integrated platforms in the departmental offices coupled with physical outreach of extension personnel equipped with pico-projectors and hand held devices. However, mobile telephony (with or without internet) is the most potent and omnipresent tool of agricultural extension.
The project conceptualized, designed and developed in-house within the Department of Agriculture & Cooperation USSDhas widened the outreach of scientists, experts and Government officers posted down to the Block level to disseminate information, give advisories and to provide advisories to farmers through their mobile telephones. SMS Portal was inaugurated by the Hon'ble President of India on July 16, 2013 and since its inception nearly 72 crore messages or more than 210 crore SMSs have been sent to farmers throughout the length and breadth of the country. These figures are rising ever since.
These messages are specific to farmers' specific needs & relevance at a particular point of time and generate heavy inflow of calls in the Kisan Call Centres where people call up to get supplementary information. SMS PortalSMS Portal for Farmers has empowered all Central and State Government Organizations in Agriculture & Allied sectors (including State Agriculture Universities, Krishi Vigyan Kendras, Agromet Forecasts Units of India Meteorological Department, ICAR Institutes, Organization in Animal Husbandry, Dairying & Fisheries etc.) to give information/services/advisories to farmers by SMS in their language, preference of agricultural practices and locations.
USSD (Unstructured Supplementary Service Data), IVRS (Interactive Voice Response System) and Pull SMS are value added services which have enabled farmers and other stakeholders not only to receive broadcast messages but also to get web based services on their mobile without having internet. Semi-literate and illiterate farmers have also been targeted to be reached through voice messages.

शेतकऱ्यांसाठी

काही महत्वाची अप्लिकेशन
http://mkisan.gov.in/downloadmobileapps.aspx

MKisan Application

This app has been designed and developed by inhouse IT team of DAC with the help of C-DAC Pune. It enables farmers and all other stakeholders to obtain advisories and information being sent by experts and government officials at different levels through mkisan portal without registering on the portal.

Seed Availability

This Android based App is for entering seed availability data by seed dealers and producers at all levels.Selection of crop varities and linkege of dealers with their producers are some of the main features of this app.

Agriportal

With this app agriculture traders and farmers in India can get latest pricing information on palm of their hands free of cost. Also, farmers are able to get precise agriculture related weather information in India. The agriculture news will keep all stakeholders updated on current market dynamics.
Presently the application is available in Hindi, Gujarati and English languages. It will also be available in Telegu, Tamil and Bengali in coming months. You need to update the app for latest version and functionality.

Shetkari Masik Android App

“Shetkari Masik” is one of the most popular monthly magazines in the Agriculture sector, under publication since 1965. It is published by Department of Agriculture, Maharashtra.
The Android app for Shetkari magazine has a very simple interface and requires mobile internet or Wi-Fi connectivity to register and download the issues. Once downloaded, the magazine can be read without internet connectivity.

Farm-o-pedia

Developed by CDAC, Mumbai. The application is a multilingual Android application targeted for rural Gujarat. The app is useful for farmers or anyone related to agriculture. It is available in English and Gujarati languages. The main functionalities of the app are:
  1. Get suitable crops as per soil and season
  2. Get crop wise information
  3. Check weather in your area
  4. Manage your cattle

Thursday, June 18, 2015

जबरदस्त चित्रपट - नक्की पहा


Friday, June 5, 2015

शिवाजी भोसले

धारदार मिशा. डोक्यावर पिवळा पटका. खांद्यावर नक्षीदार नखीचे उपरणे. असे हे शहाजी भोसले पाटील. घरी आर्थिक स्थैर्य. वडिलांची ८० एकर. दोन भावात वाटून यांना ४० एकर आलेली. थोडक्यात सगळे बरे चाललेले. गहू, ज्वारी, मका, तूर, भुईमुग, केळी, ऊस आणि थोडा फार कापूस अशी लावगड. पुढे २ मुली झाल्या. दोघी जुळ्या. त्या दोघींच्या पाठीवर ३ वर्षांनी एक मुलगा झाला. लांबसडक नाक. गुबगुबीत तब्येत. वडील शहाजी म्हणून मुलाचे नाव शिवाजी ठेवले. म्हणून हे - शिवाजी शहाजी भोसले.

तर हे शिवाजी भोसले आपल्याकडे आधुनिक प्रगती आणि विकास येण्याच्या आधी जन्मलेले. यांचे शिक्षण होत असतांना नेमक्याच मोटारकारी खेड्या पाड्यात दगडा मातीच्या रस्त्याने धूळ उडवत येत होत्या. रस्त्याची आणि सिंचनाची कामे नेमकीच सुरु झालेली. गावातील गोर गरीब या सरकारी कामावर जाईत. गावात शाळा ४ थी पर्यंतच. तिथेच शिवाजीचे शिक्षण झाले. पुढे शिकण्यासाठी वडिलांनी त्याला शेजारच्या तालुक्याच्या शहरात ठेवले रोज मित्रांसोबत १० किलोमीटरचा पायी प्रवास. बाजाराच्या दिवशी गावातून अनेक गाडी-बैला शहराला जात. तितकाच त्या दिवशी त्यांच्या पायांना आराम मिळे. दहावी झाली. ६२% घेऊन चांगल्या मार्काने शिवाजी पास झाला. सोबतचे काही नापास तर काही ढकल पास झाले. पुढच्या शिक्षणासाठीही वडिलांनी तिथेच तालुक्याला अडमिशन दिले. जाऊन-येऊन बारावी काढली ती हि ६०% ने. पुढे हि तिथेच शिक्षण. आता मात्र घरचा व्याप वाढल्याने शेताकडील कामा धंद्यात जास्त लक्ष द्यावे लागे. दोन्ही बहिणींच्या लग्नासाठी काही शेती विकली गेली होती आणि काही साथ न देणाऱ्या निसर्गामुळे विकावी लागली होती. वडील थोडे थकले म्हणून शिवाजीचे शिक्षणही एस.वायलाच थांबले. उरलेली २०-२२ एकर कसायची म्हणजे मनुष्यबळ लागणारच. गढी होताच, पण तरीही घरचं कुणीतरी असावं म्हणून शिवाजी पूर्णवेळ शेतकरी झाला. एकीकडे शिक्षण खुणावत होते आणि दुसरीकडे जबाबदाऱ्या खेचत होत्या. शेवटी जबाबदाऱ्यांची ताकद भयंकर. शिक्षण सुटलेच.
वडील आजारी पडले आणि ग्रहण लागल्यागत दवाखाना पाठीशी लागला. दवाखाना कधीच एकटा येत नाही. शिवाजीच्या मागे दर एक-दोन महिन्यांनी जिल्ह्याच्या वाऱ्या आणि हजारोंचा खर्च. पैशाची होईल तोवर घरून व्यवस्था झाली. या काही वर्षात 'फक्त' खाजगी दवाखानेच सर्वसोयीनी तत्पर झाली होती. हे सगळे घरच्या पैशावर आणि जेमतेम उत्पन्नावर भागेना. एक दिवस तो मागच्या वर्षीची खर्चाची वहीच घेऊन बसला. खर्च आणि उत्पन्न याच्यात भयंकर ताफावत होती. वडलांची मोटार सायकल विकली आणि या महिन्याचा दवाखाना केला. असच तडजोड करत, कर्ज घेत आणि अर्धा एकर विकून एक वर्ष काढले.

घरातल कुणी करतं खचलं कि सगळेच खचतात; त्याच नियमाने आईही थोडी खचली. अर्थातच शिवाजीचे लग्न केले गेले. एक-अर्धे वर्ष मजेत निघाले. घरात हि सगळे आनंदी. वडिलांचा दवाखाना चुकत नव्हताच, पण शिवाजीच्या येणाऱ्या बाळाच्या चाहुलीने सगळ आनंदी वाटत होतं.

सगळी सोंगे आणता येतात पण पैशाचे सोंग आणता येत नाही. वडलांचा आणि बायकोचा दवाखान्याचा खर्च, शेतातलं सगळ. हि सगळी कसरत शिवाजीसाठी खूप कठीण गेली. पर्याय नसल्याने जगण्यासाठी, जगवण्यासाठी आणि पिकवण्यासाठी जमिनीचे तुकडे विकण्याशिवाय पर्याय नव्हता. योग योगाने प्लॉटिंग वगैरे सारख्या गोष्टी पुढे येतील याची चाहूल लागलेला वर्ग अशा अडचणीतील लोकांच्या मोक्यावरील जमिनी पैशे मोजून घेऊ लागला. सरळ साधे सोपे आयुष्य जगणारांसाठी तो प्रांत नव्हताच आणि सध्याची अडचन समोर आ वासून उभी असल्याने असले प्लॉटिंग वगैरेचे विचारही त्याला कधी शिवले नाहीत. त्याला फक्त दिसत होते - मागे असलेला बाप आणि पुढे येणारे मुल.
               
योग योगाने शिवाजीलाही जुळे झाले. एक मुलगा आणि एक मुलगी. दोन्ही आत्यांनी हौशेने त्यांची नावे ठेवली 'विकास' आणि 'प्रगती'. पुन्हा आनंदाने घर भरून गेले. पाहुणे-राहुने-खर्च. पुन्हा तेच चक्र. आधी शिवाजी पायीच तालुक्याचा गावी जायचा. उन्हाळा पावसाळा कोणताही ऋतू असो. तसे सगळेच जायचे. म्हणून नवल नाही. सरकारी एसटी नाही किंवा प्रयाव्हेट गाड्या नाहीत असेच ते गाव.

वडिलांची तब्येत रहावी म्हणून दवाखाने केले, वैद केले आणि नवस हि केले. विशेष फरक नव्हताच. पुढे निवडणुका आल्या आणि जवळपास सगळीकडेच असलेल्या या दरिद्री अवस्थेला कंटाळून लोकांनी राज्यातले आणि देशातले सरकार बदलले. हळू हळू रस्ते झाले. लोक शहरांकडे राहायला गेले. शिवाजीने विकलेले तालुक्याच्या दिशेचे शेत आता लोक वस्तीत रुंपांतरित झाले. अनेक शेत मजूर मोठ्या शहरांमध्ये कामे करायला निघून गेली. हळू हळू गावे ओसाड झाली. शिवाजीलाही विचार आला. पण घरची ९-१० एकर शेती असतांना शहरात जाऊन काम म्हणजे - चार लोक काय म्हणतील? एक दिवस उन्हाळ्यात नेमक्याच बनलेल्या डांबरी रस्त्याने काहीही वाहन मिळत नसल्याने शिवाजी पायीच चालत होता. उन्हाने तापलेले डांबरी रस्ते चालण्यासाठी मातीच्या रस्त्या पेक्षा जास्त त्रासदायक वाटत होते. तो कसा बसा मिळालेच कुठे झाड तर आराम करत तालुक्याला पोहचला. संध्याकाळी घरी आला. निपचित पडलेला असतांना असाच विचार करत होता - "तशी दरिद्री तर काही वर्षांपासून या गावाच्या पाचवीला पुजलेलीच. पण लहानपणी दवाखाने नव्हते. खर्च नव्हते. कामापुरते पिकायचे. दुष्काळ पडायचा. पण आमचे निभायचे. मातीचे रस्ते उन्हाळा असो कि पावसाळा अवघड होतेच. पण डांबरी रस्त्यांनी प्रगती आणली पण तिने माझ्यासरख्याचे पायच जास्त पोळले. त्याच डांबरी रस्त्याने गावातली सुबत्ता अधिक वेगाने बाहेर जाऊ लागली आणि खर्च त्याही पेक्षा वेगाने गावात येऊ लागले." अचानक राडारड झाली, शहाजी गेले. 'सुटले' अस शिवाजीची आई म्हणाली. तोही पाणावला. काही महिने असेच गेले. वाड्याच्या बैठकीत वडलांचा तारुण्यातील रुबाबदार फोटो लागला. त्यावर खाली त्यांचे लाल रंगात नाव लिहिले - कै. शहाजी भोसले पाटील.

शिवाजीने निर्णय घेतला. आईला गावाकडे ठेऊन बायको पोरांसोबत तो पुण्याला आला. शिक्षण ठीकठाक असल्याने काम मिळाले - महिना ८ हजार. वर्षातच शिवाजीने घरात टीव्ही घेतला. प्रामाणिक आणि मेहनती असल्याने कामात बढती मिळाली.

एकदा 'राजवाडा हॉटेलच्या' भेटीवर असतांना पांढऱ्या शुभ्र कपड्यातील मालक रामदास माने यांनी म्यानेजरला सुपर वायजरचे नाव विचारले, त्याने थोडे वाकून सांगितले - शिवाजी भोसले. मानेंनी हॉटेलच्या दर्शनी भागात लावलेल्या छत्रपती शिवाजी महाराजांच्या मोठ्या फोटो कडे पाहून लांब श्वास घेतला; हताश झालेले माने म्यानेजरला येतो म्हणून निघून गेले. म्यानेजरला अचानकच काहीतरी कळाल्यासारखे तो छत्रपती शिवाजी महाराजांच्या फोटो कडे तर कधी शिवाजी भोसले कडे बघतच राहिला.

हवामान

खालील वेब साईट वर हवामानाचा अंदाज बघत येईल
http://www.accuweather.com/en/in/national/satellite



http://www.imdpune.gov.in
http://rtws.cesgroup.in
http://www.imd.gov.in 

Saturday, February 21, 2015

गोविंद पानसरेंच्या हत्येचा निषेध - अखेरचा लाल सलाम

पानासरेंची हत्या हा या राष्ट्रावरील अतिरेकी हल्ला आहे. कारण व्यवस्थेला, बदलला विरोध केला जातोय म्हणूनच केली गेलेली ही हत्या आहे. अतिरेकी विचार जर राष्ट्राच्या भावी जड घडणीला 'असे' संपवणार असतील तर एकंदरच सर्वच चळवळीनां 'अशा' मार्गांचा पर्याय शोधावा लागेल असे वाटते. असे वाटणे ही चूकच पण कधी कधी अपरिहार्यता काय चूक आणि काय बरोबर याला न जुमानता वरचढ ठरते. हिंसक मार्गांचा उपयोग हा पुरोगामी चळवळीला शोभणारा नाही. पण, अतिशय चाणाक्ष असणाऱ्या विरोधकांना चपराक बसवन्या साठी कदाचित भविष्यात गरजेची असेल. खरे तर शासन व्यवस्थेचे ते काम. पण, निष्क्रिय किंवा जाणून बुजून निष्क्रिय झालेल्या व्यवस्थेला ते कदाचित आता शक्य नाही.
लाल सलाम.
ज्यांना पानसरेंच्या काही स्मृती 
जनतेचा राजा शिवाजी



ग्रेट भेट

शिवजयंतीच्या हार्दिक शुभेच्छा






Sunday, January 11, 2015

जिजाऊ. कॉम कडून जिजाऊ जयंतीच्या हार्दिक शुभेच्छा!



आजचे मावळे अजूनही
'रस्ते नसणाऱ्या रस्त्यांनी' पायपीट करत असले तरीही
घाबरून कुठे तरी दडून बसले तरीही
अगडबंब नेत्यांच्या स्कोर्पिओचे काडी इतकीही किंमत नसलेले ड्रायव्हर आणि रखवालदार असले तरीही
आणि
फक्त 'नरेगा'च्या कामावरच घर धकवत असले तरीही,

मी आज प्रचंड आशावादी आहे.
कारण, मी बघितल्यात परवाच
थंडी आणि अंधाराला कापत त्याच खडकाळ रस्त्यावरून
तुमच्या चांडाळ व्यवस्थेच्या मदतीशिवाय
शाळेत जातांना छोट्या छोट्या जिजाऊ!


तुम्हा सर्वांना जिजाऊ. कॉम (www.jijau.com) कडून जिजाऊ जयंतीच्या हार्दिक शुभेच्छा!
||जय जिजाऊ|| ||जय शिवराय||



Thursday, December 25, 2014

बाबा आमटेंच्या कविता

माणूस माझे नाव, माणूस माझे नाव 
दहा दिशांच्या रिंगणात या पुढे माझी धाव...
बिंदु मात्र मी क्षुद्र खरोखर
परी जिंकले सातहि सागर
उंच गाठला गौरीशंकर
अग्नीयान मम घेत चालले आकाशाचा ठाव...
मीच इथे ओसाडावरती
नांगर धरुनी दुबळ्या हाती
कणकण ही जागवली माती
दुर्भिक्ष्याच्या छाताडावर हसत घातला घाव...
ही शेते अन् ही सुखसदने
घुमते यातून माझे गाणे
रोज आळवित नवे तराणे
मी दैन्याच्या विरुद्ध करतो क्षण क्षण नवा उठाव...
सुखेच माझी मला बोचती
साहसास मम सीमा नसती
नवीन क्षितिजे सदा खुणवती
दूर दाट निबिडात मांडला पुन्हा नवा मी डाव...
                        
---

वाल्मिकीच्या करुणेच्या काठाने वाटचाल करीत
निर्वेदाचे टोक गाठले.
कालिदासाने गिरिशिखरांवर वाकलेली शृंगार - मेघांची दाटी पाहिली
भूपालांच्या विजयवाहिनीसह युद्धघोष करीत
वीररसांच्या भाटांचे बेभान तांडेही निघाले
भाबड्या भक्तीचे पानमळेही अमाप फुलले
पण श्रम - सरितेच्या तीरावर आपल्या गीतांचे कलश भरण्यासाठी
कोणीच कसे आले नाही?
सांदीपनीच्या आश्रमात सुगंधाचे अद्भुत फुललेले ज्याने पाहिले
त्याला स्वेद - रसाची पुसट जाण असल्याची नोंद मात्र आहे.

निळ्या नदीच्या किनार्‍यावरील वाळूच्या अफाट सपाटीवर
पाषाणांचे उत्तुंग त्रिकोन उभारता उभारता
लक्षावधी छात्या रक्तबंबाळ झाल्या
मरणासाठी बादशाही बिळे बांधता बांधता
असंख्य जीवनांचा अंत झाला
ज्यांनी चिरे मस्तकावर वाहिले
ते चिर्‍यांच्या फटीफटीतून निःशब्द चिनले गेले
पण मृत्यूच्या वस्तीतही आपल्या वासनांची लक्तरे वाहून नेणारे
त्या बिळात अजून कायम आहेत!

चौदा प्रेमांचा चोथा करणार्‍या समआटाचे तकलूपी अश्रू
ज्यांनी पत्^थरांतून चिरंतन केले
त्यांच्या आटलेल्या रक्ताची दखल
दरबारी भाटांनी घेतल्याचे ऐकिवात नाही!
बिगारीत बांधलेले मनोरे छातीवर जे घेऊन कोसळले
त्यांचे मृत्यू लेख अजून इतिहासाने वाचलेले नाहीत!
कलेचे वस्त्र बिनदिक्कत फेडणार्‍या
आणि प्रतिभेच्या हाटात रसांचा घाऊक सौदा करणार्‍या
भूपालांचा आणि सुलतानांचा काळ संपला!
आणि जिची वाट पाहिली जात होती ती पहाट
आज उंबरठ्यावर आहे
श्रमपालांच्या युगांतील स्वेद - रसांच्या साधनेसाठी
प्रज्ञेच्या पुत्रांनी आता सज्ज व्हावे!

संथ नाजुक पावलासह हिंदकळणारे
रसांचे टंच घट उत्तररात्रीच वाहून झाले
आता हवी आहे
मस्तकावर पाट्या वाहणार्‍या स्वेदगंधेcया डगमगत्या चालीची
धुळीत लिहिलेली कविता
स्वेद - रसाने न्हालेल्या ओलेतीचे
माथा झुकवणारे चित्र आणि मन उंचावाणारे शिल्प आता हवे आहे
भूमिकन्यांचे वार्‍याचा वेग पिऊन धावणारे गाणे
त्याला शब्द देणारा कालिदास आता हवा आहे

भुईचे हिरवे हास्य फुलविण्यासाठी
नांगराच्या फाळांनी तिला कुरवाळणारा
स्वर्गातल्या अश्रूंची कोसळणारी झड
भरलेल्या डोळ्यांनी पाहणारा
असे संपन्^न जीवन बेहोषपणे जगणारा तो हलधर
त्याच्या मस्तीची स्तोत्^रे गाणारे वाल्मिकी आता हवे आहेत!
आणि तो नौकेवरून आशेचे जाळे फेकणारे कोळी
समुद्राचे उसासे त्याला अजाणताच जाणवतात
त्या ओळखीला तारांची थरथर देणारे तानसेन आता हवे आहेत

भूमीच्या गर्भातून काळे सोने वर काढणारे श्रम - पुत्र
त्यांच्या सर्वांगावर काळीच झळाळी उधळलेली
भूगर्भातल्या गर्मीने भाजलेले
आणि ओझे वाहून मोडण्याच्या सीमेपर्यंत वाकलेले
त्यांच्या कण्यांचे मणके
त्यांना ताठ करण्यासाठी प्रतिभेच्या पुत्रांनी आता सज्ज व्हावे
षोडशींच्या शरीरावरील रेशमी वस्त्रांची सळ्सळणारी वळणे पाहून
आता फक्त चांदण्यांचा चावटपणा त्यांना आठवू नये
अथवा उकळत्या पाण्यात शिजणार्‍या
कोषातील किड्यांची प्रेते आठवून
केवळ त्यांची अहिंसा व्याकूळ होऊ नये
तर आसामच्या अरण्यातील ते अर्श्सनग्न मजूर आठवून
त्यांच्या रक्तात उकळीही उठावी!
आणि मुलास अफू पाजून कोश गोळा करण्यास निघणार्‍या
मजुरणींचे आटलेले डोळे आठवून
त्या ज्वालारंगी वस्त्रांनी त्यांचेही डोळे जळावे
काश्मिरी कलाबतूंचे गालिचे पाहून
काश्मिरी माणसाच्या देहावरील
ठिगळांची कलाकुसरही त्यांना आठवावी
आणि मग त्यांच्यासाठी गालिच्याची ती मखमल कातेरी व्हावी!

खपणार्‍यांच्या तपोभूमीवर
श्रम - रसाचे सुगंधी गुत्ते
झिंगलेल्यांनी आता गजबजून जावेत
त्याची चटक लागली तर
जगणे हरवून बसलेली कलेवरेही तेथे गर्दी करतील
प्रज्ञेच्या पुत्रांनी तेथे स्वप्नांना अर्थ शब्द द्यावेत
श्रमाचे पुत्र त्या शब्दांना अर्थ देतील
स्वेद - रसाच्या मद्यशालेत त्या स्वप्नांना आकार येईल
स्वेद - रसाची ही मद्यशाला अल्पावधीत आटून जाईल
अथवा खपणार्‍यांच्या तपोभूमीवर
स्वप्नेच बंदिस्त होतील
म्हणून असे बिचकू नका
कारण, जीवनाचे मेघ नेहमीच तुडुंब असतात
आणि प्रज्ञा - पुत्रांच्या स्वप्नांनी बंदिस्तपणा स्वीकारल्याचा
इतिहास नाही!
 
-----

शृंखला पायी असू दे, मी गतीचे गीत गाई
दुःख उधळायास आता, आसवांना वेळ नाही
ओस आडोशात केले, पापण्यांचे रिक्त प्याले
मीच या वेडावणार्‍या माझिया छायेस भ्याले
भोवती होते घृणेचे ते थवे घोंघावणारे
संपले होते निवारे बंद होती सर्व दारे
वाडगे घेऊन हाती, जिद्द प्राणांची निघाली
घाबरी करुणा जगाची, लांबुनी चतकोर घाली
माझिया रक्तासवे अन चालली माझी लढाई
दुःख उधळायास आता, आसवांना वेळ नाही
त्या तिथे वळणावरी पण वेगळा क्षण एक आला
एकटे एकत्र आले आणि हा जत्^था निघाला
घोर रात्री श्वापदांच्या, माजलेले रान होते
पांगळ्यांना पत्^थरांचे ते खडे आव्हान होते
टाकलेली माणसे अन् त्यक्त ती लाचार माती
त्यातुनी आले ऋतूंचे भाग्य या घायाळ हाती
पेटती प्रत्येक पेशी मी असा अंगार झाले
आसवे अन् घाम यांचा आगळा शृंगार चाले
वेदनेच्या गर्द रानी गर्जली आनंद द्वाही
दुःख उधळायास आता, आसवांना वेळ नाही
कोंडलेल्या वादळांच्या ह्या पहा अनिवार लाटा
माणसांसाठी उद्याच्या, येथुनी निघतील वाटा
पांगळ्यांच्या सोबतीला, येऊ द्या बलदंड बाहू
निर्मितीची मुक्त गंगा, द्या इथे मातीत वाहू
नांगरू स्वप्ने उद्याची, येथली फुलतील शेते
घाम गाळील ज्ञान येथे, येथुनी उठतील नेते
ह्याचसाठी वाहिली ही सर्व निढळाची कमाई
दुःख उधळायास आता, आसवांना वेळ नाही

----

पुराणांनी माणसांची उंची मापली 
तेव्हा हिमालय मोठा होता 
पण आता माणूस हिमालयाहून 
किमान साडेपाच फूट उंच झाला आहे! 

आणि कलियुगाचा धिक्कार करणार्‍या युगांनी 
ज्यातून कली शिरला ते धर्मराजाचे 
सडलेले बोटच तेवढे पाहिले होते 
आणि त्यांच्या घोडदौडीला 
अटकेवरच अटक बसली होती 
अटकेवर ज्यांचे घोडे थांबतात 
त्यांच्या पराक्रमाचे अखेर पानिपत होते 
भूतकालाच्या स्मृती आणि भविष्याच्या भीती 
यांनी ज्यांच्या मनात गर्दी केली होती 
वर्तमानातून वाट काढता येत नव्हती 
म्हणून जीवनाचा नकाशा ज्यांना समजला नव्हता 
आणि म्हणून भूतकाळाला जे माहीत नव्हते 
आणि भविष्य ज्याबद्दल मौन होते 
ते ज्यांना कळत नव्हते 
आणि त्या मौनातील कर्तृत्व साठवायला 
ज्यांच्याजवळ जागा नव्हती 
त्या धर्माच्या जो - जो गोळ्यांनी 
झापडलेल्या युगांना ज्याचे आकलन झाले नाही 
ते हे माझे कलियुग! 

ती युगे आपल्या प्राचीन प्रेतांचे पूजन करीत 
पळीपंचपात्रात सागराची आचमने देत बसली 
आणि जग कोठल्या कोठे निघून आले! 



त्यांचे लांड्या सोवळ्यातले अध्यात्म 
जीर्ण गंजलेल्या शिव धनुष्याचाच 
महिमा गात बसले 
पण शिवधनुष्याचा महिमा गाणारे 
ते उचलू शकत नाहीत 
आणि इतिहासात रेंगाळणारे 
इतिहास घडवू शकत नाहीत! 

माझे कलियुग आता त्या षड्दर्शनांच्या 
रेशमी गुंतावळी उलगडत बसणार नाही 
प्रत्यक्ष सत्यांच्या धारदार पात्यांनी 
त्या चराचरा कापीत ते जाईल 

कलियुगाला आरोपीच्या पिजर्‍यात 
ज्यांनी उभे केले 
त्यांनीच त्या पुरातन युगांचे कबुलीजबाब 
घेऊन ठेवले आहेत. 
सत्ययुगाने अमृत वाटताना 
असत्याशी केलेली तडजोड 
त्याला नाकारता येणार आहे काय? 
गुरुपत्नीशी संभोगापर्यंतची पापे करणारे ते युग 
त्याच्या शवावर शापाची क्षते अजून कायम आहेत 
गर्भवती पतिव्रतेचा परित्याग 
आणि शूद्राच्या साधनेचा शिरच्छेद करणार्‍या 
त्या त्रेता युगालाही त्रिवार वंदन असो! 

अर्धांगिनीचा जुगार खेळणारे 
आणि माणूस की हत्ती म्हणून वेळ मारुन नेणारे 
द्वापारातील त्या धर्मात्म्यांचे वारसदार 
अजून आपल्या भाकड गाईंचे 
रक्षण करीत बसले आहेत 
अरे, अशी कोणती पापे आहेत 
जी कलियुगाने केली 
आणि त्या युगात झाली नाहीत? 
असे कोणते दैन्य आहे जे कलियुगाने पाहिले 
पण त्या युगांनी भोगले नाही? 

अश्वमेधाच्या थंड वेदीत लोळलेला मुंगुस 
ती सारीच युगे तुडवीत आला नव्हता काय?
माझे कलियुग हे त्या उद्याच्या 'महामानवाचे सागरतीर' 
ज्याला धीरे धीरे जाग येत आहे 
विराटाची पाने कधी संपत नाहीत 
धुळीतील बाराखडी गिरवता गिरवताच 
ती पुरातन युगे उलथून पडली 
कलियुग आता आकाशाची पाने वाचू लागले आहे 
त्या पुरातन कल्पांच्या कल्पनेतही न मावलेले 

लक्ष लक्ष प्रकाशवर्षांच्या पलिकडल्या महाविस्तारापर्यंत 
त्याच्या दुर्बिणीचा डोळा जाऊन भिडला आहे 
आणि ते नासदियाचे आदिरहस्य 
त्याच्या प्रयोगशाळेच्या परीक्षणनळीत 
केव्हा तरी पकडले जाणार आहे 
शूद्रांच्या समूहांना मिठीत घेऊन 
कलियुग लिहीत आहे आता 'मनुष्यायन' 
आणि ते पहा लोहपंख्यांचे साहसी थवे 
आकाशाचे अग्निचुंबन घेण्यासाठी 
त्रेत्यातल्या वायुपुत्राहून उंच झेपावले आहेत 
अणूच्या घोड्यावर बसून 
आकाशगंगेला पालाण घालीत 
माझे कलियुग अटकेपार जाऊन पोचले आहे तेथे 
जेथे त्या तमाम प्राचीन युगांना प्रकाश देणारा सूर्य 
हा फक्त एक पिग्मी आहे!
   

Thursday, December 18, 2014

मराठवाडा दुष्काळ :- शेतकरी जगला तरच हा देश जगेल !!!



आत्महत्याग्रस्त शेतकरी कुटुंबीयांना सहकार्य आणि गावातील शेतकर्‍यांना असल्या विचारांपासून दूर नेण्यासाठी समजतील सर्वांनी एकत्र येऊन आपल्या शेतकरी बांधवांच्या पाठीशी खंबीर पाने उभे राहिले पाहिजे. शेती आणि शेतकरी वाचवण्यासाठी कार्य करणार्‍या प्रत्येकाला आमचा सलाम.
या कामामध्ये प्रतींनिधिक स्वरुपात आम्ही असलो तरी अनेकांचे पाठबळ या कामाला असल्यामुळे हे शक्य होणार आहे.
मेडिया ने आपल्या छोट्याश्या प्रयत्नांची दाखल घेतली त्याबद्दल एबीपी माझा ( ABP Majha ) चे आम्ही आभार मानतो.